YUSUF AVCU

  Türk tarihi çoğu zaman savaşlar, göçler ve devletler üzerinden okunur. Oysa bu büyük anlatının altında çok daha derin, çok daha eski bir katman vardır: isimler . Çünkü kadim dünyada isim, yalnızca bir etiket değil; kimliğin, inancın ve törenin mühürlenmiş hâlidir . Bir topluluğun adı değiştiğinde, aslında sadece sesi değil, hakikat iddiası değişir. Bu çalışmanın ana savı şudur: Türk boy adlarındaki büyük kırılmaların tamamı, inanç merkezli ayrışmaların dildeki izleridir. Ve bu izler bizi, bütün Türk dünyasının filizlendiği beş kadim ön-Türk kavmine götürür: As – İs – Ar – Su/Sa – Ur Bu beş kavim, bir etnik kategori değil; ilk kimlik havzasıdır . Sonraki bütün Türk boyları, bu beş ana gövdeden, inanç merkezli ayrışmalarla dallanmıştır. Kadim Dünyada Kimlik = İnanç Modern insan için din, kimliğin bir parçasıdır. Kadim insan içinse kimlik, inancın kendisidir . Bir boyun adı, “Biz kimiz?” sorusundan çok, “Gerçek inanç kimde?” sorusuna verilen cevaptır. İşte bu nokta...